تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبیه احساس

تو را از بین تنهاییم، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم،

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم!

همین بود آخرین حرفت، و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروبِ ساکت و نارنجی خورشید، وا کردم

نمی دانم چرا رفتی!.......نمیدانم چرا!......شاید خطا کردم.

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا تا کی برای چه ولی رفتی

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

وگنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه حسرت شد.

و بعد ازرفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران شد

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد ،من بی تو،تمام هستی ام از دست خواهد رفت!

کسی حس کرد من بی تو، هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو، نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد،هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام ،برگرد...